Surgeons: the hospital’s nomads

Surgeons lead nomadic lives in hospitals. Nomads have no fixed habitation and regularly move to and from the same areas (special thanks to Wikipedia for this non scientific definition, but for this purpose it will do). Surgeons travel between places that are run by nurses, in order to service their patients. Interestingly this type of nomadic life – travelling to where clients are – is seen among gypsies or Roma people, but these are not the first kind of people you think about when doctors are concerned. However, unlike nurses who mostly work from a fixed home base, surgeons move around the hospital. The only thing that comes close to home is perhaps the outpatient department.

In the social network of surgeons this nomadic way of life is not visible, as these networks do not take place and time into account. But you can see something else here. In contrast to nomads, we see in these networks that surgeons do not act as a group. Below you see the social network of one eye surgeon (left) and one general surgeon (right). The eye surgeon clearly has a different social network from the general surgeon. Surgeons do not travel in groups, but alone.

Netwerk oogartsNetwerk chirurg

Another contrast to nomads* is that wherever the surgeon lands he is the ‘primus inter pares’ or ‘the boss’ if you like, when it comes to treatment policy, whether to discharge a patient or how to care for the patient. This can cause an interesting tension between the people who run things at home (nurses) and those who walk by giving the orders (surgeons). From what I have seen in the hospital this appears to be an accepted and natural division of roles (this also includes making jokes or mocking about each other).

What intrigued me when observing these surgeons and analyzing their working schemes was the complete lack of a repetitive rhythm in it. Below you can see three graphs of three weeks. On the X-axis are the days and times of one week. The Y- axis represents doing surgery (1) or doing something else (0). The different colours represent the 5 different surgeons. Each week is different for each surgeon, both in number of surgeries as well as at what time and frequency they do surgery.

Rhythm surgeons

So, not only do surgeons travel all the time, they do so in a variable rhythm. Once on their destination they have to focus on complex tasks, having full responsibility for most of what happens in places they stay in temporarily.

As a consultant I have been involved in many building projects where the personal room of doctors was to be replaced by something like a shared backoffice. Even though it is true that outpatient rooms generally have low occupancy rates, I must admit I now much better understand the doctor’s resistance against losing that space. Without that – or some kind of informal group space – he or she could feel like a real nomad, belonging nowhere.

* I don’t know much about nomads but it is my impression that they do not particularly rule the place they stay in, in contrast to surgeons who (have to) take the primary responsibility and medical knowledge to treat patients.

 

Science blogging: just do it

This is going to be my first Dutch blog (indeed, bad start!). I was at a conference on science blogging and as most sites I will refer to are in Dutch, this seems like the most obvious thing to do.

Via Rosanne Hertzberger had ik van dit symposium vernomen . Met haar en iets van inmiddels 30 andere mensen zijn we een tijdje bezig om een soort platform op te richten, geheten Open Kitchen Science. Zie ook mijn eerdere blog hierover. Dit symposium sluit daar erg goed bij aan.

Er zijn al diverse mensen die samengevat hebben wat er besproken werd, dus dat ga ik niet herhalen (zie deze blogs van Marten van der Meulen en Jona Lendering, twee van de organisatoren). Hier een paar highlights (ja sorry, ook dat is geen Nederlands) die er voor mij uitsprongen.

Roy Meijer, communicatie adviseur van de TU Delft (‘mijn’ universiteit waar ik nog steeds de alumniblaadjes van krijg maar die ik bijna nooit lees omdat ik het te ingewikkeld/technisch vind…waarbij ik me dan meteen afvraag wat voor rare ingenieur mij dat dan maakt, maarja) benadrukte het nut van bloggen: ‘ze helpen het maatschappelijk debat’, daarbij Carel Stolker (universiteit Leiden) citerend. Daar draag ik dus aan bij, dacht ik, wat leuk. Stories of Science, het verhaal achter het onderzoek van de TU Delft, lijkt me interessant. Dat lees ik dan graag weer wel in het TU blaadje; het verhaal achter de onderzoeker of het onderzoek.

Grappig was dat Jona Lendering duidelijk een bekende blogger was in dit gezelschap maar ik hem niet kende. Als deze man zo leuk schrijft als hij spreekt, dan ben ik straks ook voor de oudheid gewonnen. Belangrijkste punt voor mij was dat hij stelde dat het publiek niet geïnteresseerd is in vakdisciplines of zeer gespecialiseerd onderzoek, maar meer in een onderwerp.

Suze Zijlstra vertelde over overdemuur, waarin geschiedenis in de context van de actualiteit wordt geduid. Super interessant. Geschiedenis was mijn favoriete vak op de middelbare school, precies om die reden. Ik ga deze blog zeker volgen. Haar hoofd boodschap was dat activisme en wetenschap goed samen gaan. Dat is wel een spannende vind ik, want als ik blogs schrijf vraag ik me soms af of persoonlijke gedachten en objectieve bevindingen niet te veel door elkaar lopen.

Sander Ruys van uitgever Maver gaf tips hoe wetenschap in een boek te gieten is. De blog ziet hij als een speeltuin, waaruit ooit een serieus (en lekker lezend) boek uit kan voorkomen, zonder dat het een ‘te lang artikel’ of een dik vormig visitekaartje wordt. Leuk, ga ik misschien wel doen als ik toe ben aan het presenteren van mijn ‘big idea’. Eerst maar eens promoveren (en boven de stof komen te staan, want anders wordt het ook niks volgens Sander).

Podcasten is ook nog een optie, persoonlijk heb ik er nog nooit naar eentje geluisterd, wat niet wil zeggen dat het niks is, maar ik geloof dat ik daar niet aan toe ben (if ever). Leuke andere invalshoek, dat wel. Ook dit verhaal ging heel erg over hoe wetenschap aan een breder publiek aan de man te brengen. Ik vind dat persoonlijk heel relevant en goed. Open Kitchen Science beoogt echter (ook?) wat anders, namelijk om het onderzoek zelf, de data, de methoden en mislukkingen te delen met ‘peers’. Zie verder http://www.openkitchenscience.nl/ (een website in wording).

Toen stond de ietwat transgender ogende minister van Engelshoven achter het spreekgestoelte. Iedereen herkende hem als journalist Maarten Keulemans, behalve ik, want ik lees NRC. Een mooi opzwepend betoog aan bloggers volgde – speel, doe gek! – en hij stelde het CBV fonds in. Centen Voor Bloggers. Daar ging de discussie die erop volgde ook over: moet er niet geld komen voor bloggers? En zouden wetenschappers er niet tijd van de baas voor moeten krijgen?

Wat mij daarbij opvalt is dat mensen die wel willen bloggen of iets dergelijks, het soms niet doen omdat het niet als onderdeel van hun taak gezien wordt of hun carrière niet vooruit helpt. Dat verbaast mij nogal. Ik zie onderzoekers toch wel als zeer slimme, autonome, eigenzinnige mensen (en ook dat bleek die middag te kloppen). Als je een promotie onderzoek hebt weten af te ronden (mij moet dat nog zien te lukken hoor), dan laat je je toch niet (meer) door zoiets als een taakomschrijving leiden? Gewoon doen, het werd herhaaldelijk geroepen op deze middag. Zeer motiverende middag was het, om precies dat te doen.